Kleuren van Rome

2010, DE ARBEIDERSPERS

Al jaren doet Rosita Steenbeek in Italië Magazine verslag van haar belevenissen in Rome. Ze vertelt over het kattengala, voortvarende pausen, een oude prentenmarkt, de machines van Leonardo da Vinci, en over het laatste etentje van Pasolini. Ze rent langs de Tiber en wandelt over de 'koningin der wegen'. Ze daalt af naar de wereld die onder de stad verborgen ligt maar kijkt ook omhoog naar het wonderbaarlijke leven van de vogels in de Romeinse lucht.
De columns zijn meesterlijk geïllustreerd door Sieb Posthuma, winnaar van de Gouden Penseel in 2009.

Ander licht

2009, DE ARBEIDERSPERS

In het koor van de Joriskerk schildert Matthias Withoos, geassisteerd door zijn kinderen en twee andere leerlingen, het grote Gezicht op Amersfoort. Tegelijk met Alida’s liefde voor het schildersvak groeit haar liefde voor de begaafde medeleerling Jasper van Wittel. Hun samenzijn wordt wreed verstoord door de dramatische gebeurtenissen van het rampjaar 1672. Jasper vertrekt naar Italië en via zijn brieven leert Alida het leven kennen van de beruchte Bentveughels, de Nederlands-Vlaamse schildersvereniging in Rome. Terwijl Jasper furore maakt als Gaspare Vanvitelli ontwikkelt Alida zich tot een gerenommeerd schilderes. Door haar vriendschappen met zelfbewuste vrouwen als Agnes Block en Maria Sybilla Merian gaat ze haar leven in een ander licht zien.
Meer informatie over Alida Withoos uit Ander licht

Siciliaans testament

2009, SINGEL POCKETS (www.singelpockets.nl

Een Nederlandse vrouw keert terug naar Sicilië, om haar voormalige geliefde te bezoeken die stervende is. Waar ze vroeger midden in la dolce vita belandde en liefde geen grenzen kende, komt ze nu terecht in een duister drama, met een oude verbitterde man, zijn schizofrene zoon en een tirannieke butler.
De fysieke en mentale ontluistering van de oude psychiater en man van de wereld staan in schril contrast met de schoonheid van het eiland en de uitbundige feestelijkheden rond de beschermheilige van de stad, Sant’Agata.
Siciliaans testament is een hartstochtelijke ode aan Sicilië en ademt een zoete melancholie om wat was en nooit meer zal zijn.

* 'De auteur schildert met passie een portret van een eiland met twee gezichten.' - De Telegraaf
* 'Deze roman is licht en breekbaar als de vleugels van een vlinder.' - Leeuwarder Courant
* 'Ze is een meester in het oproepen van kleur, van geur, van onuitgesproken emoties.' - Menno Schenke in AD

Terug in Rome

2008, DE ARBEIDERSPERS

In dit boek vervolgt Rosita Steenbeek de avontuurlijke omzwervingen door deze zo gelaagde stad, die ze begon in het zeer succesvolle Thuis in Rome. Belevenissen in het heden worden afgewisseld met gebeurtenissen in het antieke Rome. Ze eet ondergronds in een pizzeria, gebouwd tussen de muren van de Thermen van Agrippa; ziet een regen van rode rozenblaadjes neerdalen in het Pantheon en een zomerse sneeuwbui in een kathedraal. Ze ontmoet kleurrijke personages: Tiberschuimster Valentina, die haar vertelt over de geheimen van de rivier, een voetenfetisjist maar ook de schimmen van Romeinse keizers. Ze ontdekt het Egyptische Rome en dat van de oprukkende Napolitaanse maffia. Ze bezoekt het mausoleum van keizer Augustus, de villa met de bunker van Mussolini en de sacristie van de paus.
Wederom wordt duidelijk dat het gewone leven in Rome nooit gewoon is!

Siciliaans testament

2006, DE ARBEIDERSPERS

Een Nederlandse vrouw keert terug naar Sicilië, om haar voormalige geliefde te bezoeken die stervende is. Waar ze vroeger midden in la dolce vita belandde, komt ze nu in een duister drama terecht met een oude verbitterde man, zijn schizofrene zoon en een tirannieke butler. Ze begrijpt steeds minder van de onderlinge verhouding, wie dader is en wie slachtoffer, en ze begrijpt steeds minder hoe ze ooit zoveel heeft kunnen houden van de man voor wie ze nu slechts medelijden voelt.

* 'De auteur schildert met passie een portret van een eiland met twee gezichten.' - De Telegraaf
* 'Deze roman is licht en breekbaar als de vleugels van een vlinder.' - Leeuwarder Courant
* 'Ze is een meester in het oproepen van kleur, van geur, van onuitgesproken emoties.' - Menno Schenke in AD

Intensive Care

2004, PROMETHEUS

’Je hebt goed gesproken in de kerk. Helemaal in de stijl van je vader.’
Ik had nooit gedacht dat ik het zou kunnen, maar het ging vanzelf.’
Het had Tado ook geholpen dat hij de rouwdienst voor zijn dochter zelf had kunnen leiden. Een halfjaar eerder dan mijn vader stierf zij in hetzelfde ziekenhuis.
‘Het was een troostende avond. Je bent extra blij met de mensen die er nog wél zijn.’
Wat gebeurt er? Waar is de witte streep op de weg? De auto gaat naar links, over de linkerweghelft. Ik zie het niet goed, heb mijn lenzen niet in.
We rijden over gras.
Tado zegt niks, stuurt door, klam.
Een boom.
Een gil. Uit mijn mond.

Zo vaak heb ik deze momenten teruggezien, haarscherp. Als een korte film. Die onverbiddelijke boom in de schijnwerpers van onze autolampen. Tado die geen krimp gaf, geen kreet, geen ruk aan het stuur, geen trap op de rem, waardoor ik twijfelde aan mezelf. En toen in flits het besef: Nu gaan we dood.

Rosita Steenbeek en haar moeder overleefden ternauwernood een ernstig auto-ongeluk. De bestuurder van de auto, een neef van Steenbeeks niet lang daarvoor overleden vader, wam bij het ongeluk om het leven. Intensive care beschrijft in krachtige beeldende scènes de verwarrende periode van de rouw en het moeizame lichamelijk herstel van Rosita Steenbeek en haar moeder. De twee vrouwen klampen zich aan elkaar en aan hun familie vast, en krabbelen langzaam op, doordat ze in alle ellende steeds oog houden voor het dierbare en voor het komische. Steenbeeks subtiele, registrerende stijl maakt Intensive care tot een aangrijpend verhaal waarin dramatische gebeurtenissen, ontroerende herinneringen en fijnzinnige beschrijvingen elkaar afwisselen en perfect in evenwicht houden.

* 'En de les die er uit dit nuchtere, ingehouden en beeldend geschreven rampendagboek te trekken valt? Dat je uit een beetje geloof, een sprankje hoop en heel veel liefde, zelfs in de zwartste tijden, moed en troost schijnt te kunnen putten.' - Elsbeth Etty in NRC Handelsblad

Liefdesdomein

2002, DE ARBEIDERSPERS, REDACTIE

Verzameling fragmenten uit privédomein.
Wie zijn leven beschrijft ontkomt er niet aan te doorvorsen wat zich afspeelt op dat ondoorgrondelijke gebied waarvoor de moderne tijd de businessachtige term ‘relaties’ heeft bedacht, maar dat ook wel aangeduid wordt met het romantische begrip ‘liefde’. De Arbeiderspers vroeg schrijfster Rosita Steenbeek de autobiografische schatkamer van Privé-domein te plunderen op zoek naar fragmenten waarin vermaarde auteurs hun eigen ervaringen met het bitterzoete spel van aantrekkende en afstotende krachten tot sublieme literatuur hebben omgesmeed. De bloemlezing wordt voorafgegaan door een inleiding waarin de samenstelster haar keuze met haar dichter-geliefde bespreekt.
Liefdesdomein is een gulle greep pennenvruchten uit de welgeschapen literaire lusthof die Privé-domein is. Voor iedereen die meer wil weten over de talloze onthutsende en hartverscheurende gedaanten waarin de liefde optreedt in het ondermaanse, voor de liefhebbers van Privé-domein én voor degenen die hun liefde voor de reeks nog moeten ontdekken.

Ballets Russes

2002, PROMETHEUS

Salvo, een jonge Siciliaan, is naar Venetië gekomen om te studeren. In plaats daarvan belandt hij als doodgraver op San Michéle, het dodeneiland van de stad. Hij houdt van deze legendarische plek: er liggen door hem bewonderde kunstenaars als Brodsky en Strawinsky begraven.
Naast het graf van Strawinsky ontdekt Salvo een lege plek die gereserveerd is door een Russische prinses, die in haar jonge jaren als prima ballerina in diens balletten danste. Geïntrigeerd zoekt hij contact en er ontstaat een bijzondere band tussen de jongeman en de oude diva. Tegen de achtergrond van de feestende stad, die zich opmaakt voor het jaarlijkse carnaval, herkent Salvo zijn eigen ontheemding in die van haar.

Met Ballets Russes schetst Rosita Steenbeek een schitterend en caleidoscopisch beeld van de langzaam wegzinkende stad Venetië. De innige verwevenheid van liefde en dood, die ook in haar vorige romans zo’n belangrijke rol speelde, wordt in Ballets Russes in vele nuances geschilderd.

* 'Ze raakt precies aan het romantisch-mysterieuze, decadent-macabere karakter van Venetië.' –Algemeen Dagblad
* ‘Steenbeek laat Venetië volop leven in haar boek.’ Elle

Ontmoeting in Venetië

2000, PROMETHEUS

Thuis in Rome

2000, PROMETHEUS

‘Voor mij is Rome het oude centrum, de smalle straatjes in de warme kleuren, alle schakeringen oranje, rood zelfs, geel van zand tot goud. Hier is Rome als een huis, de steegjes zijn gangen, en op drie minuten afstand liggen de twee mooiste pleinen van de stad, misschien wel van de wereld. De Piazza della Rotonda met het best bewaarde monument, het Pantheon, en de Piazza Navona. Dat zijn mijn leeszalen, mijn koffiekamers, mijn salons waar ik mensen ontvang.’

In Thuis in Rome vertelt Rosita Steenbeek over haar liefde voor de eeuwige stad, waar ze sinds 1985 een groot deel van het jaar woont. Ze komt op plekken die de gewone reiziger niet kent en vertelt over haar kleurrijke vrienden en kennissen, onder wie geestelijken, archeologen, kunstenaars en dieven. Ze gaat naar de discotheken die zijn uitgehakt in de vuilnisbelt van keizer Augustus, vertelt over haar ervaringen in het Geheim Archief van het Vaticaan, krijgt een persoonlijke rondleiding door Nero’s Domus Aurea, ziet hoe de zon verduistert boven Rome en beleeft er het begin van het Jubeljaar en het aanbreken van het nieuwe millennium. Met Rosita Steenbeek dringt de lezer door tot de vele lagen van Rome.

* ‘Dat is wat dit boek zo aantrekkelijk maakt: de antieke wereld en de huidige tijd lopen heel vanzelfsprekend in elkaar over.’ - Haagsche Courant
* ‘Het is een wonderbaarlijk Rome dat Steenbeek lichtvoetig en onderhoudend proza beschrijft.’ - Algemeen Dagblad
* ‘een onverholen liefdesverklaring aan Rome’ - PZC

Schimmenrijk

1999, PROMETHEUS

Als haar vriend Lorenzo, een archeoloog uit gebied van de Etrusken, plotseling sterft, raakt de Nederlandse beeldhouwster Lisa in een crisis. Ze is zozeer verlamd door verdriet dat zelfs haar hartsvriendin Heleen, met wie ze jarenlang lief en leed heeft gedeeld in hun gezamenlijke appartement in Rome, haar niet kan helpen. Dan, bijna een jaar na het overlijden van Lorenzo, besluit Lisa een reis naar geboortegrond te maken om het verdriet in de ogen te zien en in de hoop meer te weten te komen over de raadselacthtige omstandigheden rondom zijn dood.

Dit betekent het begin van een avontuurlijke en ook louterende toch. Lisa komt in aanraking met de geheimzinnige wereld van tombaroli en fiumaroli, grafrovers en rivierschuimers, die haar rondleiden door het Dodenrijk. ’s Nachts daalt ze met hen af in beschilderde Etruskische tombes. Uiteindelijk zal ze via verborgen wegen niet alleen de ware toedracht rond de dood van Lorenzo achterhalen, maar ook het spoor terugvinden naar het leven. Haar vriendin Heleen zal haar daarbij op een onverwachte, paradoxale manier de hand reiken.

Schimmenrijk is een aangrijpende roman over verbondenheid en vergankelijkheid, vriendschap en liefde – en over het vieren van het leven in het aanzicht van de dood.

* ‘Een mooi, licht en luchtig getoonzette roman (…) een wonderlijk levenslustig boek over dood, rouw en verdriet’- Opzij
* ‘Haar werk is eerder mediterraan dan Nederlands, ze schrijft bewogen en deinst niet terug voor grote gevoelens. Haar zinnen zijn kleurig en soms bijna geurig’ - PZC

De laatste vrouw

1994, PROMETHEUS

Suzanne, de hoofdpersoon in De laatste vrouw, vertelt het verhaal van haar liefde voor drie Italiaanse heren op leeftijd. De eerste is een Siciliaanse psychiater die haar binnenvoert in het dolce vita van Taormina en, gewend als hij is aan vrouwen op bestelling, zijn jonge minnares aanvankelijk betaalt voor haar genegenheid. De tweede is een veelgelezen schrijver, onbetwist de bekendste van Italië. Hij verlangt niet veel meer dan het genoegen te smaken van haar gezelschap tijdens bioscoopbezoek en wandelingen door Rome. De derde is een filmregisseur van wereldfaam die een passie voor haar opvat, die zij met overgave beantwoordt, en die haar gedurende een lange episode in zijn dagelijks denken en doen betrekt.
Suzanne verhaalt hoe en waarom ze van de drie mannen gaat houden en hoe de relaties zich ontwikkelen. Bij ieder van hen vindt ze andere aspecten die haar boeien. In alledrie herkent ze de bijna kinderlijke vitaliteit, de onbezonnenheid en de melancholie over het onstuitbaar naderende einde. In elk van de verhoudingen zijn trekken van een complexe relatie met haar vader te ontdekken.

De laatste vrouw is het meeslepende relaas van een vrouw die onafhankelijk wil zijn, maar telkens terugvalt in de rol van dochter die de erkenning van haar vader zoekt.
Tegelijk ontsluit het de laatste fase uit het leven van zowel de playboy-psychiater als de twee imposante kunstenaars. Voor ieder van hen was zij de laatste vrouw.

* ‘Rosita Steenbeek heeft een schitterend boek geschreven.’ Die Zeit
* ‘een verslag uit het volle leven dat door stijl en compositie een echte roman is geworden’ Die Welt
* ‘een vrouwelijke Odysseus’ Corriera della Sera
* ‘Het portret van de grote regisseur is het meest geslaagd (…). Je leest haar boek soms ontroerd, soms vermaakt.’ Alfred Kossmann